Lonely
วันนั้น จน วันนี้
posted on 20 Jun 2010 01:25 by y-futa in Lonely...ขอเขียนเอนทรี่นี้ ให้เค้าได้อ่าน...
วันแรกของการเปิดเทอม วันนี้ชั่งเงียบเหงายิ่งนัก ตอนนี้พึ่ง 6.35 น.เราย้ายมาใหม่ยังไม่ค่อยจะรู้จักใครเลย ชีวิตเด็กม.ต้นมันเปนอย่างนี้หรอเนี่ย
-จนมาวันหนึ่งที่ผมได้พบกะเพื่อนๆที่คุยกันรู้เรื่อง ซักที
"เฮ้ย หยกๆมีเดกใหม่มาว่ะ มาจาจุฬาพร จารศรีบอกตะกี้นี้อะ"
..หือเเล้วน่ารักไหมละ "ไม่รุอะดูเอาเองเฮอะ"
-วันนี้มีเด็กไหม่มาคับ เปนสาวซะด้วย จะน่ารักไหมเนี่ย ? เฮอะๆ
>ผ่าง !! ..โอ้ว น่ารักโคตรอะ
-สาวที่แย้มสอาด รังสิตนี่น่ารักจิงคับ ถึงแม้จะไม่ใช่เดกพูดมากแต่ก็เรียนเก่งพอตัวเลยฮะ เอ๊าะ ลืมบอกชื่อฮะ ชื่อ "นิว" ใหม่จิงๆ 555+
.. (นานวันนานไปทำไม เรายังไม่ค่อยได้คุยกะเค้าเลยน้า)
.
~1เดือนผ่านไป
.
.
~2เดือนผ่านไป
.
.
.
.
~4เดือนผ่านไป
-วันนี้ก็ย่างเข้าเดือนกันยายน เหงาใจโคตรอะ ทุกวันนี้ใช้ชีวิตมาก็เริ่มเบื่อเเล้วไม่มีความรู้สึกดีๆที่เราจะมีให้ใครคนหนึ่งซักที
/โทรศัพท์นิว/วันที่ 15 กันยายน 2009 ข้อความล่าสุด Love New Ok มั้ย (ข้อความนี้ไม่รุคิดยังไงพิมพ์ไปมะรู้ตัวจิงๆคับ ส่งไปก็แบบ โลโซ)
-วันนั้นอะ วุ่นมาก เราเปนข่าวใหญ่ ด้วยความที่เปน หัวหน้าห้องก็ไม่ได้อะไรมากมายเเต่จิงๆอยากจะ
คุยกัน 2คนมันดีกว่าคุยกันครั้งหนึ่งรู้กันทั้งห้องหนิฮะ เฮอะๆ
/โทรศัพท์ผม/หยกเราขอโทดนะเราไม่ได้ชอบหยกเราขอโทดจิงๆ
..(..ผมก็ไม่ได้เครียดอะไลนินา มันคงไม่เจบพอหรอกฮะ ทั้งชีวิตโดนแบบนี้มาก็เยอะ เเต่ทำไม มันซึมอ่ามันคง .. น้ำตาตกในมั้งล้นไปหมด)
-แต่ไงซะความรุสึกครั้งนั้นผมว่ามันไม่ใช่อารมชั่ววูบนะ มันจะยังอยูกับผมตลอดไป นับเเต่วันนั้นมา ผมก็ทำสิ่งๆหนึ่งให้เค้าก่อนวันสอบปลายภาคเทอมเเรก มันเปนแค่ การนำเอาสิ่งที่เกี่ยวข้องกะเค้ามารวมเเล้วใส่ความรุสึกของเราเค้าไปใน เอมวีเพลงนั้น
เอมวีเพลงให้เค้า
Unlovable
คนไม่พิเศษ
เธอคือใคร
วาดการ์ตูนเค้า
-จนมาถึงวันหนึ่งที่ผมได้เลื่อนห้อง ผมรู้ดีว่าผมอาจจะไม่ใช่ คนสำคันของเค้าเเต่ผมก็ยังคงรู้ว่าผมยังสามาดทำอะไรให้เค้าได้อีก นับตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ก็ ผ่านไปร่วม 9 เดือน กับ 4 วัน
..เปิดเทอม ม.2 นี่เรายังไม่ได้ทำอะไรเพื่อเค้าเลยนินา วันๆเอาเเต่ เล่นกีฬา เสเพล ไม่ได้ทำให้เค้าเลย แต่ผมเริ่มรู้สึกได้ เราเริ่มคุยกันเเบบ ผ่านๆ วันละ ประโยคซึ่งมันมีค่าสำหรับผมมาก
... ความรู้สึกตอนนี้ผมคิดว่าผมเริ่มใกล้เค้า ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ คุยกันยิ้มกัน สบตากันบ้าง (หลาายครั้งอยุนะ)
...แต่พอวันหนึ่ง ผมมานั่งคิดตอนทำงาน กลับคิดอะไรที่ มันไร้สมองมาก คือ เราจะได้คุยกะเค้ามากขึ้นถ้าเราได้อยุในฐานะ เพื่อน แต่ถ้าเราอยุในฐานะคนชอบ มันจะได้รับการวางใจน้อยกว่า
.....
> ประโยคที่สุดแสนจะทรมานคนฟัง ผมพูดกะเค้าทางเอ็มไปว่า "ถ้าวันพรุ่งนี้เค้าพรุ่งนี้เค้าไม่ชอบนิวเเล้ว เราจะยังเป็นเพื่อนกันได้ไหม" คำพูดคำนี้ผมพูดมาเเบบอารมณ์ชั่ววูบจิงๆ มันไม่ได้เปนสิ่งที่ตั้งใจจะพูดเเต่มันต่างกลับความหมายจิงๆที่ผมจะถามว่า "ถ้าเราคุยกันแบบเพื่อนมันจะดีกว่าการคุยแบบคยชอบไหม" ซึ่งมันต่างกันมาก ผมรู้ ผมผิดมาก ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ เเต่คนที่เจ็บกว่าผมคือคนที่ฟังผมพูดเเล้วคนๆนั้นผมเชื่อได้เลยว่าเค้ามีใจให้ผมนิดนึงเเล้วเเต่ผมกลับไปพูดอะไรที่มันตรงกันข้ามสิ้นดีกะความหมายที่ผมจะถาม มันต่างกันมาก ผมขอโทษเป็นร้อยครั้งพันครั้งก็ได้ มันสายไปไหมที่ผมจะบอกว่าผมยังรักเเล้วชอบเค้าเสมอแม้คำพูดของผมมันไม่ตรงกับความคิด ผมรักมาก รักมากที่สุด ไม่เคยทำให้ใครได้ขนาดนี้เเล้ว คนนี้เป็นคนแรกที่ผมทำให้ได้ขนาดนี้และเป็นคนสุดท้ายที่ผมจะทำให้ได้
แม้ว่าข้อความต่างๆที่ผมได้พิมพ์มานี้ เค้าอาจจะไม่อ่านเเต่ ผมก็จะทำต่อไปแม้ไร้ความหมาย เพียงขออีกครั้งให้เค้า เข้าใจความรู้สึกของผมตอนนี้ ผมไม่เอาเเล้วผมจะไม่เปลี่ยนอะไรทั้งนั้น หลังจากนี้ไปผมจะไม่เปลี่ยนเเต่ ผมจะคงทุกอย่างให้เหมือนเดิมเเละดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ ผมจะรักเค้าให้มากพอและจะขอทำให้ดีที่สุด
ผมขอโทษ สำหรับการที่ผมได้ทำให้เค้าร้องไห้ ผมจะจำไว้ตลอดชีวิตว่าผมทำให้ผู้หญิงคนที่ผมรักร้องไห้
ผมอยากพูดกะเค้าว่า "ผมรู้เเล้วว่าการพูดสิ่งที่ตรงข้ามกะหัวใจโดยไม่ได้คิดถึงผลที่ตามมา ผมคิดว่าเค้าไม่สนใจผมแต่จริงๆเเล้วเค้า ร้องไห้กับเรื่องผมทำพูดและบอกไปผมรู้เเล้วผมขอโทดกะทุกสิ่งที่ผ่านมา ผมอยากเอ่ยอีกครั้งเหมือนวันนั้น
"เค้าชอบนิวนะ"

edit @ 20 Jun 2010 01:29:06 by YAKU {[Y.futa]}



